Eftir Torben Rasmussen

Um margra ára skeið hefur Norræna húsið haft tvennt að markmiði með sumarsýningum sínum: annars vegar að sýna erlendum gestum sem á sumrin koma til landsins góða íslenska list, og hins vegar að taka ákveðna afstöðu til íslenskrar samtímalistar - séð frá sjónarhorni Norræna hússins á hverjum tíma.

Þegar maður skoðar verk Guðjóns Bjarnasonar sem eru á sumarsýningunni 1997 er greinilegt að menntun hans í arkitektúr hefur haft á hann áhrif. Í málverkunum má greina rökbyggingu uppdráttarins, viðhorfa arkitektsins til myndbyggingar og hins þrívíða sér stað í skúlptúrunum og samsetning sýningarinnar vitnar um mat arkitektsins á rými og rýmisupplifun.

Guðjón er þó ekki arkitekt í þessu samhengi; hann er fyrst og fremst myndlistarmaður sem setur hlutina í forgrunn í fleiri en einum skilningi. Hann fetar einstigið milli hins formlega og hins lífræna, milli hins díonýska og hins apolloníska - eða hvernig maður annars vill koma orðum að því hvernig nútímamaðurinn stendur miðja vegu milli skynseminnar og hins órökræna. Hönd og andi. Tilfinningar og hugsun. Tvenndin, sem sagt.

Náttúran og upphafning yfir eiginleika mannsins og meðfædda ólukku hans: hið rökræna. Það er engin leið að segja hvernig þetta endar ...

Torben Rasmussen var forstöðumaður Norræna hússins í Reykjavík þegar Guðjón sýndi þar árið 1997. Textinn sem hér er birtur var prentaður í sýningarskrá fyrir sýningu Guðjóns Bjarsnasonar í Norræna húsinu í Reykjavík sumarið 1997, Stór verk.

Olía á striga, 233 x 202.5 sm